Tuesday, May 29, 2012

Be a Creative Paddleboat







I often tell artists to spread their communication and promotional efforts as wide as they can. Sometimes it works and sometimes it does not. You should never give up, though. For example, one of the ways in which you can use communication channels to stimulate interest in your work, is simply to utilize as many communication channels as possible. Broadcast your message. The law of averages is in your favor that there will be interest by a few.
What I mean by communication channels, is essentially any current medium of "broadcasting". Picture your web site as the hub of a great big wheel. Picture that wheel as the paddlewheel on an old Mississippi paddleboat from early in the last century. The spokes of that wheel could be:
• Blogs
• Web sites
• Mailing list
• Linked-In
• Facebook
• Cell phones
• Press releases
• Articles
• Associations
All of these spokes of the wheel lead outward from the hub, and as the wheel turns through the river of communication people utilize, the paddles begin to pick up interest which drips back down those spokes to the hub.
Recently, because I chose to write about my interests on LinkedIn.com, a social and business network I belong to, Artsyshark.com picked up on it and I subsequently garnered a very nice write-up about my art, my book, and the free course in promotion I offer. Now, I probably would never have made that connection were it not for the fact that I constantly broadcast the fact that I'm an artist. And, why not?
Many of the people I meet for the first time have never met an artist. We're interesting creatures and a bit foreign to most. As soon as I put a name and face to the profession though, I humanize it and make art, especially my art approachable. Fine art is not a foreign, exotic commodity.
Even though I'm currently in a gallery, the gallery world is not my first venue; the web site is. It is my gallery which is open 24-7 and viewers can come and browse with no pressure. A gallery, while performing a useful function is limited in scope due to its physical location. I on the other hand, am unlimited in where I can be at any given time.
I do that through communication channels, and I suggest you do the same. Be a paddleboat and churn through the river of communication just waiting for you to partake of it. You may find as I do, that to promote your art is every bit as creative as producing it.

Friday, May 25, 2012

Camilo Berneri, uno contra todos


Buceo en páginas de historia, pincho sobre enlaces de recomendaciones varias. Mis amigos me quieren, sí, pero me acuerdo demasiado de ellos cuando no doy a basto leyendo los artículos interesantes que me suelen mandan. También me envían pequeños documentales sobre temas que me han interesado siempre. Mis amigos me arruinan la agenda y eso me gusta. ¡Ay, qué malos son! Pero siempre me dejo sorprender por ellos.

Camilo Berneri me ha interesado desde hace mucho tiempo. Su muerte también. ¿Sabéis italiano? ¿Sí? Os dejo un video que disfrutaréis entonces. Yo me entero de algo (luego le pediré a Sergio que me lo traduzca entero). Creo que es bastante ameno.

Qué curioso. Hace unos días asistí a la presentación de un libro en la que su autor nos habló de la homofobia declarada de Berneri, el anarquista humanista. Ahora vuelvo a encontrarlo aquí, después de ver un video que un amigo me recomendó sobre la CNT en los años setenta, los años de la mal llamada Transición ( en realidad, una transacción en plena regla).

La primera vez que supe de Berneri fue hace mil años, cuando devoré el clásico de Peirats: La CNT en la Revolución española. Una obra de tres tomos donde el viejo militante confederal hablaba de la llegada del italiano a Barcelona prodecente de Francia, a donde se había exiliado tras la subida al poder de Mussolini. Leyendo ese libro conocí la línea dura del periódico que publicaba en Cataluña, Guerra de clase, donde advertía de los manejos del comunismo estalinista y advertía de los posibles efectos contrarrevolucionarios de un aumento del poder político del PCE. Berneri ya sabía de las purgas de Stalin en la URSS y preveía lo que podía pasar.

Camilo Berneri murió asesinado en los sucesos de mayo del 37. Anteriormente había formado parte del cuerpo de voluntarios antifascistas italianos llegados a España al comienzo de la Guerra Civil (un grupo integrado por socialistas y anarquistas que combatió con éxito, por ejemplo, en la famosa Batalla de Monte Pelado). Sobre las causas de su muerte hay cierto debate. Algunos investigadores, los menos realmente, mantienen que fue asesinado por los servicios secretos italianos. Otros, sin embargo, creen que la muerte de Berneri se debió a un asesinato a traición perpetrado por militantes del PSUC (sucursal catalana del Partido Comunista de España), que se la tenían jurada desde que el italiano publicó En defensa del POUM, un artículo que defendía la valía política de la estrategia revolucionaria de los comunistas no alineados con la III Internacional.

De una manera o de otra, la figura de Camilo Berneri, a pesar del paso del tiempo y de la tierra caída encima del movimiento libertario en general, sigue siendo interesante para mucha gente que se ha acercado a sus textos sin prejuicios ni afanes recuperadores. La realización de este breve documental es buena muestra de ello.

VERSOS (por encargo)

Xogar a ser un verso solto na túa pel, 
testamento de intencións a fondo perdido,
cicatriz húmida de guerras embargadas
en estradas secundarias onde se agochan,
áreas de descanso aceleradas.
Prefiro matar na derrota do xusto,
coleccionar abrentes de lingua e sal,
prometer mentiras,máis mentiras
e saberme campión,
da copa que bica os teus beizos.
A cidade paga aos valentes
cos ollares dos covardes.

CaRa A "Q.Gonzalez-Arañazos de piel roja"

Azaña es Nosferatu



Esa mano lo demuestra... Nosferatu, ¿un vampiro republicano? Azaña, ¿un masón vampírico? La polémica está servida. Pasó a la historia el debate a propósito de la autoría de la frase: Ni heridos ni prisioneros; ¡tiros a la barriga! (asunto Casas Viejas). Ahora lo que interesa en profundizar en la más que probable condición vampírica del republicanismo hispano.

BUSCADOR


Hoxe merquei un par de zapatos novos para camiñarte.
Teño, unha enciclopedia de mentiras preparada,
 para asubiarcha nos oídos.
Sei que me repito.
Busco compulsivamente unha derrota.
CaRa A "Avería y redención-Q.Gonzalez-Leiva"

No tiréis los libros, que me los leo


Hace unos meses, antes de que la helada cayese sobre la ciudad, paseaba a las dos de la mañana por las calles desoladas de Jaén, cuando, sobre un contenedor de basura, encontré varios libros maullando, los pobres, y tiritanto, no tanto de frío como de tristeza.

¿Por qué tira la gente los libros? ¿Por qué se desprenden de semejante tesoro? ¿Acaso para hacerle un hueco aún más grande a su desesperante abulia? No sé, no tengo respuesta, me conformo con actuar: sin pensármelo dos veces abrí mi agujereada mochila roja y me los eché a la saca. De los tres que recogí, regalé dos y me quedé con otro, justo el libro del que ahora os voy a hablar: El mariscal de las tinieblas, de Juan Antonio Cebrían. Nada más y nada menos que la verdadera historia de Barba Azul.

Jamás pensé que la que yo imaginaba una historia para niños fuera lo que en realidad es: un relato escabroso sobre la inagotable capacidad del hombre para hacer el mal. Porque quién demonios iba pensar que Barba Azul, el noble Gilles de Rais, escudero de Juana de Arco y mariscal de Francia, iba a ser uno de los mayores asesinos de la historia, un asqueroso pederasta y un declarado necrófilo. Nunca pensé que esta terrorífica historia (niños asesinados, niños descuartizados, niños secuestrados y torturados hasta la muerte) fuera la base de uno de los cuentos más famosos de la tradición europea.

Quizá el antiguo propietario del libro quisiera apartar de su vida tan inquietante historia. Quizá sea imposible que algunas personas puedan convivir con la certeza de que el infierno está más cerca de lo que se pudiera esperar. Vano intento, el fantasma no desaparece tras cerrar los ojos.

STAND BY ME

Unha fuxida embargada debaixo do edredón, tres cadros pendurados do chan, unha resaca recuncada, catalogo de amnesias na sinatura da túa pel.
Ladran os cans á xente que gasta a tarde camiñando, a radio berra gol mentres apoio os pes no teito. Hoxe, hoxe teño o mundo do revés, dende un colchón refinanciado. Libros, este Domingo empachei cunha de libros e prebe, reciclando as lembranzas da noite, rehidratando corazóns cunha dieta de ging tonics.
Vivo instalado  nunha ausencia de sorrisos, facéndome o interesante, recollendo bicos, conducindo a ningures.

Fotos del frente ruso (one more time)





NAUFRAXIOS

Verbas que van a misa cada Domingo  
a tomar unhas hostias, 
a pecar por defecto, 
anotándose para beber no cáliz do párroco.
Vivo na angustia de perder o perdido hai tempo, 
desertando por bicos e sorrisos 
da orquestra do Titanic.

CaRa A "La orquesta del Titanic-Sabina-Serrat"

PENSAMENTOS...INCONEXOS

1. Son unha casa vella de pedra agardando que a rehabiliten. Non empregues aínda así meu ben, ladrillo espido. Nas cousas dos corazóns que xogan a arquitectos, non todo vale.
2. A cidade dispara cuspe, linguas e cartas de desamor aos desertores do gris. Teño un exército de groupies agardando por conquistar os restos da pel que deixamos na contenda dos corpos.
3. Somos unha rúa de dirección única. Sempre que coincidimos, alguén ten que dar marcha atrás.
4. Pensei en darlle unha hostia, vomitarlle todo o meu desprezo, berrarlle ..."ES UN POETA METIDO A BURÓCRATA",  pero calei,  pedín un ging e pintei un verso nas túas costas.
CaRa A "Extremoduro-Necesito droga y amor"

ENEMIGO ÁS PORTAS

Estou por facerme
un ERE de madrugada,
nas ganas,
na falta de sono,
neste non parar
para chegar a ningures.
Enviarche unha carta de amor
ten un aquel vintage
que mata os bicos
pegados con chicle no papel.
Somos unha bomba sen detonador,
verbas a fondo perdido,
un gol cantado a tombos
nun partido de veteranos.
Os gladiadores fan a manicura
coa espada das súas vítimas
mentres ti ,xogas a dispararme,
con pompas de xabón.
Isto xa non é guerra
nin mundial.
CaRa A "EME-Leiva"

DÍAS E ARMAS

Aquel altar era un garito onde o barman daba hostias de garrafón e os noivos de madrugada, citábanse  dúas copas despois, para un  bico rápido.
Á cidade quedáballe grande o vestido de dous versos perdidos, as metáforas de cuspe e gañas, as soidades aceleradas, os silencios falados e os minutos gastados polos que sempre chegan a ningures.
Eran outros tempos, os días previos que mataban os Domingos con premeditación e aleivosía.

CaRa A "Abajo el Alzheimer-E.Morente"

En la calle el archivo digital de Solidaridad Obrera


El CEDALL ha colgado hace poco un interesante archivo digital de la emblemática cabecera Solidaridad Obrera, vocera de la CNT catalana. Las fechas extremas de dicha documentación son 1907 y 1925, periodo que cubre, entre otros, los años duros del pistolerismo patronal, cuando cientos de trabajadores fueron asesinados por matones pagados por la burguesía para impedir que el movimiento obrero siguiera empoderándose (algo que no consiguieron).

Desde aquí queremos agradecer el trabajo callado y constante que muchos compañeros realizan salvando documentación histórica vinculada al movimiento libertario. Gracias a ellos, a su impagable labor de archivo, los sempiternos enterradores del anarquismo ven dificultada su tarea de reducirnos al olvido. Gracias a ellos también podemos aprender de aquellos hombres y mujeres que levantaron de la nada un proyecto integral de sociedad antagonista cuyo eje central fue la Confederación Nacional del Trabajo. A ellos y ellas, a esos "ratones" de archivo, amantes de la historia y la documentación, va dedicada esta entrada. Muchas gracias, compañeros.

XOGO DE TRONOS

Ela quería ser raíña, princesa e non perderse ningún rock and roll pero non sabía que nese garito e tamén na vida, cando escolles compaña, escolles camiño.
Erguerse coa náusea, disparar a granel, negociar un sorriso, matar as ganas coa desgana de explorar a fin do mundo debaixo da túa saia non deixa de ser, a cuadratura do pentágono.
Estou canso de dicirche que preciso de ti a fondo perdido, enviando sondas espaciais despois da fuxida, perdendo nos teus silencios a vitoria dos que sempre queremos o que non temos. 
A cidade oferta primaveras de invernía, as rapazas sacan a pasear camisetas xeadas e os ladróns trocan bancos por versos artrósicos que teñen alerxia ao polen. 
Todo está do revés e a min, dáseme por repetir cancións.
CaRa A "Extremoduro-Cuarto movimiento;la realidad"

AO MAR

A cidade mira ao mar de esguello, que ven con choiva para limpar as rúas camiñadas, os bicos derrapados e ese non saber frear onde indica a policía. Esperto nun hotel só dúas horas despois da túa fuxida. Quedan restos de salitre no colchón e unha rapaza na recepción que se apiada de min cun "Bos días señor" e un sorriso . Vivo de xira sen banda de rock, asociado a unha resaca, medindo mal as distancias, buscando corazóns no minibar, disparando aos malos.

CaRa A "Aunque sea un rato-Leiva"

DE NOITES

Aquela non era a noite e o taxista pertencía ao club dos condutores suicidas. Os consellos sempre teñen portas de emerxencia. Ninguén te explica que si bebes, non conduces e colles un taxi pode acontecer, que te atopes unha parafarmacia por condutor onde un ao seu carón, semella un monitor de aerobic.
A noite revélase co paso dos días nun cuarto escuro, os excesos expiran néboa na memoria e ti, agóchaste nas lembranzas do vivido cando escoitas disparos. Logo están os amigos, que axudan a tabicar as rúas coas conversas e os sorrisos.
Hoxe non quería falar diso;dos teus bicos que esvaran polas gretas da miña memoria e dos garitos xogando a ser áreas de servizo do día a día. Tampouco quería falar dos amigos como o Llamaradas que deixa de lembranza cinzas ao seu paso pola vella.Tan só quería falar daquel taxista suicida, que por levar de madrugada, non me levou nin a túa casa.
CaRa A "Conductores suicidas-Joaquín Sabina"

FOLGA (de corazóns)

Hoxe estou por entregar ao mundo un corazón circuncidado.Todo vai moi rápido e a vida non leva de serie freos de disco.Vivo surfeando o exabrupto. Aprendín a quererte a escuras mentres ti, navegas a treboada, nunha gamela de noz.
CaRa A "Las cuentas-Leiva"

UNHA (de faros)

Enfrontar a miña cabeza e o meu corpo coa túa cabeza e o teu corpo, mesturar as gañas, matarte a deshora sen faro, alugar o triángulo das bermudas e perder un avión forman parte, dunha banda sonora sen lugar nin tempo.
Algo acontece e non sei o que é.
CaRa A "Algo me aleja de ti-Quique Gonzalez"

CORASÓNS

Agora tan só nos queda querida, sachar
unha horta urbanizable con vistas ao mar.

CaRa A "Me he perdido-N.Vegas/Cristina R"

BOAS NOITES E BOA SORTE

Fitar unha constelación de lunares nas túas costas, cazar dragóns con versos asimétricos, beber un mar de ron aos teus pés, notar como perdemos en silencio...suturando os beizos, censurando as verbas, hipotecando os bicos,mordendo a vida.
Hoxe erguinme republicano e merquei unha coroa de princesa para poñela aos teus pés.
Sempre dis que non teño prezo como francotirador pero que deixo moito que desexar en campo aberto, peiteando a melancolía á fronte dun exercito de derrotas.
O que ti non sabes, é que sempre xogo asubiando coas balas marcadas.

Jornadas "Más allá de la historia"


Pincha para ampliar

Onde Estas

Estou agardando pola autodeterminación da miña sombra,
plebiscito dos teus beizos mediante,
camiño do teu corpo.
Estou agardando por ese guión esquecido
onde os malos sempre gañan un sorriso
malgastando vida.
Agora que sabemos que podemos repetir
pero nunca será igual
podemos reincidir
na batalla perdida de bicarnos.
Se o mundo decide vivir de aluguer na supervivencia,
serás a raíña
da república do respirar por vontade popular.
Nunca son fácil,
nada é fácil,
neste vivir de grises 
que intentan pasar por laranxas.
Perdinme camiño da meta
nun fraude de promesas
que ofertan abrentes que esvaran
na zona sucia.
Son todo aquel
que debes evitar
se non queres respirar,
acelerando.

Bicos Salgados

Cada vez que falaba dela poñíase triste.Aínda non sabia que mollar os pés do corazón fora unha maneira coma outra de mollar o corpo enteiro.
Andaba viaxando nas témporas , derrapando en barras de garitos que marcaban o norte, disparando aos malos cos ollos pechados, apertando dentes de sucre, buscando as manchas de aceite nas curvas.
O seu corpo ulía a mar que deixa na lingua restos de sal e el, sempre fora de interior.
Repetían cancións por deporte.

Atando cabos: resaca de una charla sobre Berneri y Gramsci


Sí, sé que la charla de ayer sobre Berneri y Gramsci fue bastante densa, pero no tuvo que estar tan mal si muchos de vosotros me habéis hecho llegar vuestras sinceras felicitaciones. Gracias a todos y todas por asistir.

Bueno, lo prometido es deuda. Os dije que os pasaría las referencias que cité en la charla y espero no quedarme corto ni que se me quede nada en el tintero. Hablé de cuatro artículos fundamentales de Berneri que son bastante accesibles a través de internet. Creo que son interesantes de cara a introducirse en la obra del anarquista italiano; podéis leerlos pinchando aquí.

Por otro lado, hablando de Benjamin os hice dos referencias. Aludí en primer lugar a La herencia del olvido, el imprescindible ensayo de Reyes Mate sobre la necesidad de reparar nuestra desmemoria societaria. Podéis leer un par de extractos de esta obra en Nueva Gomorra y en este mismo blog, tr(a)nshistoria. Por otro lado, cité también un poemario elegiaco sobre la muerte de Benjamin. Me refería a Elegía en Portbou, de Antonio Crespo, del que podéis leer algunos fragmentos pinchando aquí. Y para acabar con Benjamin, os dejo con una selección de textos que colgué también en este mismo blog y que me sirvieron para homenajearle, aun de la manera más modesta.

Por último, y con el ánimo de no acribillaros a referencias, os dejo el enlace a la página web de Félix Rodrígo Mora, del que me interesa especialmente su análisis de la crisis civilizatoria actual y su concepto de revolución integral.

Nos vemos en la siguiente.

Sabores Unique Galery Photo

Perdo moitos versos no coche,  sobre todo cada vez que freo.
Hoxe descubrín que a ela, a maiores do arroz, sabíalle tamén a vida.