VOLTAR (a un mesmo)

Definitivamente. Un cando viaxa non fuxe de si mesmo. Faino, as veces, para atopar respostas. Nesta viaxe conquerín unhas cantas. Non gosto de ningunha delas. Aínda así, debo retornar. Un é de onde é de xeito innegociable. Un non pode estar facendo preguntas para quedar lonxe acubillado con elas. A miña derrota, para ben ou para mal, está en Compostela, esa cidade que corre o risco de voltarse triste e gris Conde Roa mediante.

Gasto os derradeiros días mirando as cores agochadas no mar e percorrendo en moto este fermoso lugar. Busco lugares exclusivos nunha illa exclusiva. Un canto máis ten máis quere, ou sempre queremos o que non temos.

Bibi Esmeralda durme nunha cabana preto da praia de Sai Ree metabolizando as noites de lume, xaropes velenosos e música. Non sabe se quere coñecer Galiza. Di que sempre se me pon a melancolía no ollar cando falo dela.

O meu lar queda a un barco e tres avións de distancia ou a 36 horas se medimos en ferrados ou en metros. Nunca ninguén dixo, que voltar fora doado.

Más sobre Otto Dix

Dix es un artista variopinto. No es exclusivamente un "denunciante social" ni un "pluralista de estilo", cuyo arte vive sólo de citas. Es más bien un aventurero crónico y un cronista gráfico de su tiempo. No se trataba para él de acercarse a un ideal absoluto, ya que fue siempre un espíritu escéptico. Se trataba de hacer visibles procesos vitales. Y también, aunque a primera vista no lo parezca, de representar la belleza que él encontraba en la variedad del mundo, y el "ansia de vivir" relacionada con esa belleza. Al igual que sus modelos, los pintores del siglo XVI, Dix fue en sus "mejores" años, los años veinte, un constructor de su motivo, que ordenaba el material de sus percepciones según principios estrictamente tectónicos. Dix reflejó el mundo como teatro, como asunto grotesco. Pero la forma elegida para ello se remitía al canon clásico de belleza. Dix vivió su vida y estuvo al servicio del arte, ya que también para él valía la antigua regla que expresó implacablemente el pintor norteamericano Ad Reinhardt: "Vida es vida, arte es arte".



-Dix, de Eva Karcher, Taschen (página 208).

FUXIR (dun mesmo)

Unha amiga miña di que non podo estar fuxindo sempre de min mesmo, mais ela non sabe que existe Koh Tao. Nunha viaxe sempre están contigo aqueles e aquelas que queres e nesta fuxida así aconteceu. Llamaradas fitándome por estas lerias, Franético nos Rusitos brancos dos garitos deste perdido lugar, Quicoliñas nas postas de sol e nas conversas do silencio, Sabela porque si e TI por quererme, na derrota dos que sempre negociamos un bico embargado en Casablanca. Non me esquecerei de Marci, que derrapa en cada coche deste lugar e do Mestre, que administra os ollares dende a segunda liña.

Hoxe chamei a Bibi Esmeralda para que viñera a pasear polas praias deste lugar, onde o ging, o libro e a música comparten abrentes. Non lle falei da odisea da viaxe en barco dende Ko Samui e tampouco de que aquí ningunha edificación pasa da segunda pranta. Por falarlle, tampouco lle contei que ten pouco máis de 20 km cadrados e dúas ou tres estradas cheas de fuchancos. Faleille do amor, que non deixo de ler a Graham Green e que aquí en Koh Tao, nin eu son eu.

Penso quedar por estes lares uns días, antes de voltar a Compostela.

Dix y Goya: ¿una mirada común?

Un hilo invisible recorre el camino que va de Goya a Otto Dix. Sus biografías son hasta cierto punto semejantes. Salvando las distancias, podemos decir que ambos son pintores comprometidos, antes que nada, con su propia libertad interior. Creo que ninguno de los dos se rebajó a ser gregario. También parece que ambos vivieron con una intensidad envidiable. Apenas si los conozco en profundidad, pero es grato comprobar que existe más de un paralelismo en los itinerarios existenciales de estos dos artistas, a los que admiro desde hace tiempo. También hay evidentes semejanzas entre algunas de sus obras. Os presento, por ejemplo, la existente entre Los fusilamientos del 3 de mayo y Combate en la calle, un cuadro requisado por los nazis por considerarlo "degenerado" y que fue destruido en 1954. Una obra, esta última de la que os hablo, que muestra un episodio de la guerra civil desatada en Alemania tras la revolución consejista. Seguiremos investigando.

A VINGANZA (de Kalinda).

Fuxín buscando repouso e rematei entregado ao Mekong, nun triángulo de excesos entre Tailandia, Laos e Myamar. Changmai lambe as feridas dos que sempre apostamos a cabalo perdedor, agochándonos en ningures, buscándonos os límites.

As autoridades depórtanme a Ko Samui, saben que nunha illa, agás na de Arousa, son facilmente controlable.

RELAX

Contan que Jim Thompson esvaeceuse en Malasia. Eu coido que foi devorado por un big pussy nun ping pong show en Patpong.

Bangkok férveme a pel. Preciso como tío Leonard Cohen, natureza, libros, aceite, mans e meditación. Inicio pois, fuxida a Chiangmai.

TODO A CEN

Hoxe merquei un latexar hipotecado por 100 bath en Khaosan Road, nun roubo programado baixo o fitar negociado de Bibi Esmeralda. A cidade empresta pasaportes adulterados a ningures, amores de contrabando, versos mollados en opio para os que viven perdidos e unha bala agochada, na guerra da pel.

POESÍA

Esquecín o teu nome en Bangkok dúas horas despois, de gastar fígado e pernas nun garito de Chinatown con Bibi Esmeralda. Ao carón do Chao Phraya, o salitre é unha quimera e a melancolía non serve nin de coartada para esmagar a suor.

Os versos teñen un aquel de venéreas neste lugar. O poeta non ten tempo para pensar en versos. O poeta é un animal en perigo de extinción que negocia olores, velocidades e latexos.

As derrotas nesta cidade fíanse de balde ao pechar o día, xa nada ten razón de ser máis aló de sobrevivir. Bibi agocha dous abrentes e un sorriso cativo debaixo da saia, sabe que a miña derrota garante unha segunda parte, sabe que Bangkok non precisa para respirar de ningún gramo de poesía.

FUXIDAS E RIOS

Mollei no ging un fotograma conxelado dos teus beizos

neste Agosto, onde os poetas deshidratan versos en toallas de praia

e os pirómanos, prenden lume na memoria.

A cidade ule a procesión, palio e guiris,

o psiquiatra fuxe coa súa neurótica preferida,

os palacios invisten en engurras

mentres nos, alugamos por horas metros de pel

sen vistas.

Sempre estou partindo de min onde remata o mundo,

nas sombras que sementas nas miñas pantasmas,

na lembranza da túa amnesia

e nos corpos onde quixemos gañar, perdendo.

Os profetas buscan un pouco de comida rápida,

a intelixencia esvarou nunha gota de suor,

as mentiras píntanse de verdade

e a saída de emexencia,pasa por unha fuxida,

ao carón do río Chao Phraya.

CaRa A "Fuego-A.Calamaro-Intoxicados"

RADIOS (molladas)

Aquel día de Agosto-Novembro, hidratado pola chuvia sabía, que tiña un curso de locución pendente coas curvas do teu corpo.

Teño unha radio embargada debaixo da pel, que de cando en vez, asubía o teu nome.

CaRa A "Me asomo-O.Román-Carmen París"

AGOSTOS (espesos)

Este Agosto é espeso como o chocolate do Galicia e triste como unha postal embargada daqueles días, no que todo o que faciamos o facíamos, porque nos vencían as ganas.

Agora que vivimos instalados na derrota das certezas,

dubidamos da suor dos nosos corpos,

negociamos derrotas

matamos desexos

e botamos de menos...

agora poderíamos,

mordernos os excesos,

mentirnos con verdades

e buscar un polo de limón

nunha onomatopea previa ao orgasmo.

Son un animal canso pola vella,

conquistado por turistas,

que pecha os ollos para mirarte

e move os dedos para ulirte.

Cara A "El Idiota-Fon Román"