Sunday, November 28, 2010

ALFOMBRAS

P.Torreira


As veces non está mal, arquivar unha recua de sombras camiñando por unha alfombra de follas. Gústame cando te penduras do meu brazo, auditando silencios e gastando a tarde, nun fondo reservado de cores.


CaRa A "Quique Gonzalez-No digas que no"

Wednesday, November 24, 2010

LAZARO (e cristos)

P.Torreira

A miña aquela non se chama Lázaro máis ten un aquel. Hai Síndromes de Estocolmo que pagan a pena, dous meses despois da derradeira carreira desta cadela.
Os gatos do barrio activaron o toque de queda, non todo van ser derrotas.


CaRa A "Siniestro Total-Correcaminos"

Sunday, November 21, 2010

Wednesday, November 17, 2010

CARTOGRAFÍA


Mercar un disco para escoitar un millón de veces a mesma canción, de xeito repetido, constante, mantendo o carro en marcha para impedir un stop.
Gardar todas as saudades nunha aperta comprimida, sen libro de instrucións nin catálogo de guerras perdidas, tan só para recuperar, a vida que perdemos despois de fitarnos nos espellos.
Teño pensamentos con corpo de illa onde ti es co teu regreso, común denominador.

Sunday, November 14, 2010

IDEAS (molladas)


Bendita idea tiven, o día que pendurei un piercing do corazón.
A cidade asolágase nun ging, a milleiros de km de Ti.

Antropología, literatura, supervivencia (2)

El viajero antropológico se encuentra en la posición opuesta. Durante lo que parece un período de tiempo extraordinariamente largo, permanece aislado en otros mundos, donde se plantea problemas cósmicos y envejece de forma considerable, para regresar y descubrir que tan sólo han pasado unos meses. La bellota que plantó no se ha convertido en un árbol, apenas ha tenido tiempo de sacar un débil brote, sus hijos no se han vuleto adultos y únicamente sus amigos más íntimos han notado su ausencia.

Además, resultamente ciertamente insultante comprobar lo bien que funciona el mundo sin uno. Mientras el viajero ha estado cuestionando sus creencias más fundamentales, la vida ha seguido su curso sin alteraciones. Los amigos siguen coleccionando cazuelas francesas idénticas y la acacia del fondo del jardín sigue creciendo esplendidamente.

El antropólogo que regresa a casa no espera una bienvenida de héroe, pero la frialdad de algunos amigos parece excesiva.

- De El antropólogo inocente, Nigel Barley (Anagrama. Barcelona: 1989).

Thursday, November 11, 2010

Antropología, literatura, supervivencia

Por otra parte, Jon era orgulloso propietario de doce cajas de literatura barata que prestaba generosamente, y mantengo que fue esto, sobre todo lo demás, lo que me mantuvo cuerdo mientras estuve en el país Dowayo. Las interminables esperas entre una ceremonia y otra, las terriblemente aburridas veladas que empezaban a las siete de la tarde, cuando ya se habían acostado todos los dowayos, perdieron parte de su efecto frustrante al disponer de algo que leer. El trabajo de campo se convirtió en la experiencia literaria más intensa de mi vida. Hasta entonces jamás se me había presentado una oportunidad tan propicia para la lectura. Leía sentado en las piedras, mientras descansaba de una subida, tumbado junto a los riachuelos, acurrucado dentro de una choza bajo el resplandor de la luna o esperando en los cruces a la luz de la lámparas de aceite. Siempre llevaba encima uno de los libros de bolsillo de Jon. Cuando me fallaban los planes o alguien incumplía un juramento sagrado, simplemente metía la marcha de trabajo de campo, sacaba mi librito y hacía gala de más paciencia que los propios dowayos.

Wednesday, November 10, 2010

PROPOSTAS (de gasto)

P.Torreira

Que che parece querida,
se facemos copias dos teus bicos en papel carbón,
danzamos un agarrado cos trompos no camiño,
miramos pasar aos homes do traxe gris,
ulimos as castañas paseando pola vella,
quecemos as mans cunha cunca de viño,
fodemos entre as follas dun leito pintado de outono
e viramos os medos do non vivir,
no verán mollado dun San Martiño.


Thursday, November 4, 2010

DISTIMIA



Revírame este verso,
búscalle as costuras,
ensíname ese punto,
picado no mármore do palacio,
de inverno.
A cidade ponse de encaixe
para recibir ao papa negro
mentres nos garitos esgotan
o sangue de cristo de garrafón ,
onde a policía bebe un dous por un.

Os días agóchanse á hora da merenda,
as tardes saben a pan, manteiga e sucre,
as pedras do rio danzan un twist nos meus zapatos
e na megafonía da mani escoitase unha pregaria
que di…


Hei ti! desátame por horas, please


CaRa A "En algún desierto-Esclarecidos"