Saturday, October 30, 2010
Tuesday, October 26, 2010
OPCIÓNS
Respirarte, as veces, non é negociable,
neste país ateigado de dióxido de carbono.
CaRa A "Q.Gonzalez-un arma precisa"
El maquis anarquista en Andalucía
Hace un rato he llegado de la charla que José Luis Gutiérrez Molina, historiador del movimiento anarquista, ha dado en el marco de las III Jornadas Historia y Memoria que organiza la Universidad Popular. El título de la charla: Limpieza social en Andalucía. La resistencia del movimiento libertario entre 1936 y 1950.En el acto me he encontrado con numerosos amigos y conocidos, entre otros Santi, Gema y Mati, los cuales, año tras año, hacen posible la realización de estas interesantes jornadas sobre Memoria Histórica que, a mi manera de ver, nunca defraudan.
Hoy, con una buena asistencia de público, Gutiérrez Molina nos ha hablado de la organización de la resistencia anarquista andaluza durante los primeros años de dictadura. También se detuvo el ponente en la reconstrucción de la clandestina CNT y en los hombres que posibilitaron dicho renacimiento, que, todo hay que decirlo, fue más que efímero debido a la represión ejercida sobre los distintos comités (en gran medida llevada a cabo gracias a la infiltración de policia en las estructuras anarcosindicales).
Entre esos hombres de los que hablamos se encontraba Carlos Zimmerman, el enigmático Secretario General de la CNT de Jaén durante la Guerra Civil. Un militante confederal a quien se acusó de ser el responsable político de las sacas de presos de derechas tras el bombardeo de la aviación franquista. Aunque lo que sabemos a ciencia cierta es que fue Zimmerman el encargado de lanzar en la prensa confederal de la época una proclama clara: que quien cometiese crímenes o robos en nombre de la CNT sería considerado fascista y sería tratado como tal. Así intentaba frenar (consiguiéndolo en gran parte) lo que ya habían atestiguado algunos militantes confederales: que varios individuos habían utilizado el nombre de la organización anarcosindicalista (más desconocida en Jaén) para realizar robos y actos de pillaje. Carlos Zimmerman sería también quien le salvó la vida a Juanito Valderrama.
Después de la charla se ha establecido un interesante debate donde, entre otros temas, se ha discutido sobre la implantación de la CNT en la provincia de Jaén en el periodo anterior a la Guerra Civil y la participación en la Revolución Social de los partidos marxistas.
Enhorabuena a los organizadores. Os animamos a asistir.
Saturday, October 23, 2010
ESA NOITE (fun aló)

No túnel da Coruña rífanse 20 hostias por mirar os 20 anos dos Diplomáticos, que veñen macrobióticos lavándolle a cara a cidade, mostrando curvas, exercendo de gaiteiros na compaña da tralla brava, que inspira as dúas horas longas emprestadas desta bitácora do bravú.
Neste país ausente temos un bo corpo Diplomático agardando nunha lata de atún, conquistando coa súa música liñas de bus urbano, dende o Berbés a Montealto, pasando por Capetón.
Monday, October 18, 2010
Friday, October 15, 2010
CIGARROS E CAFÉ
Xa non te agardan,
as bocas enchidas de fame,
as cartas sen carteiro
os garitos que abren ao amencer,
as catros estacións e a do tren,
un respirar apurado diante dun espello,
o estraperlo do mal querer,
as mulleres que xogaban a ti,
os beizos mollados da noite,
as paradas dos taxis a ningures,
o ti-meu-nos e
os sorrisos negociados
que agochamos na vella,
20 bicos atrás.
SUCESOS
Unha escritora coreana de libros de auto axuda suicídase co seu home nun motel dunha estrada tamén coreana, Keith Richards afirma ter sido meticuloso coa heroína que se meteu, eu gardo o teu amor nunha lata de sardiñas sen viño nin pan e a nosa Vale, cumpre un ano, fermosa e felecha.Deus nos colla confesados, quen foi o listo que mangou as zapatas dos freos nesta costa abaixo vital?.
CaRa A "R.Stone"
Wednesday, October 13, 2010
EXCURSIÓNS
O problema querida é, que por moito que o intente,
non consigo perderme de vista.
As veces o único que resta por inventar,
agóchase nas fuxidas
Canción adicada a Llamaradas, con amor.
Tuesday, October 12, 2010
1984, o los arrabales de 2010
¿Hasta qué punto recomendar la lectura de 1984, el libro de George Orwell, puede ser un clásico de la prensa libertaria y antiautoritaria de la segunda mitad de siglo?
Efectivamente, quizá lo sea, pero precisamente por eso, por ser un clásico, nos podemos permitir su reseña una vez más, pues lo que caracteriza a este tipo de libros es su permanente actualidad.
Y es que la antiutopía orwelliana nos viene al pelo ahora, precisamente en este 2010, donde la enésima crisis del capitalismo nos ha vuelto a dejar a los trabajadores y trabajadoras con cara de tontos... ¡La cara oscura del capitalismo! -dicen los viejos albañiles del sistema, que son los socialdemócratas (como si el capitalismo tuviera un lado amable...). La cara oscura del capitalismo, sí, una fase donde la tensión social se ve agudizada por la visibilidad de las contradicciones del sistema y el aumento de la brecha interclasista. La misma cantinela de siempre, pero ahora bajo el foco del espectáculo mediático: ¡los pobres cada vez más pobres, los ricos cada vez más ricos! Claro, la ruleta, que no para de girar (¡hasta que la echemos abajo!).
¿Y dónde lo vemos? Leer 1984 nos aporta claves. Como toda literatura antiutopista, nos enseña a mirar... A nivel municipal, lo tenemos en las ordenanzas municipales que, como las de Zamora o Sevilla, permiten perseguir el uso de la calle como espacio de intervención política (multando por pegar carteles o repartir panfletos). Aumento de la represión y el control social a través de la videovigilancia urbana (Barcelona o el barrio de Lavapiés son ejemplos de ello), pero también con métodos muchos menos sutiles como son los distintos cuerpos policiales, cuyo número de agentes no ha parado de crecer en los últimos años. Control social a través de la televisión y el deporte de masas, el consumo y los sistemas de normalización basados en parámetros asquerosamente capitalistas (como la talla, el peso, la educación...). No salirse del tiesto -nos dicen desde que somos bien chiquitos-, tú dedícate a hacer lo que hacen los demás. ¡Y una mierda!
Y para terminar nos encontramos con el acuerdo adoptado por la Unión Europea durante la presidencia española para seguir los movimientos de los ciudadanos considerados "radicales". Un paso de gigante hacia el panopticon total que, sin embargo, evidencia el miedo de las transnacionales y el Estado al posible aumento de la tensión social. Un miedo que esperemos se les vuelva en contra y nos acabe empoderando a nosotros, los que no tenemos nombre (como decía García Oliver).
¿1984 antitiutópico? A veces se nos antoja tan real... Quién lo haya leído también sabrá de lo necesaria que es la resistencia a nivel existencial. No basta con la pertenencia a una organización que se declare revolucionaria. Hemos de tomar nuestra vida en nuestras manos y cambiarla de cabo a rabo, deseducarnos para romper con las cadenas que nos atan a los amos, y ser feroces, felices en nuestra manera de caminar por el mundo, sin dios ni amo, emancipados gracias al motor de la superación moral y la fraternidad.
A leer, claro que sí, y desde ahí... ¡A organizarse y luchar! ¡Arriba lxs que luchan!
Sunday, October 10, 2010
DOMINGOS (de tinta china)
Esvarar nunha coma do teu respirar,
cunha lingua de trapo acusada de soidade,
as veces pode ser,
unha mostra-ensaio esquecida
nun espazo-tempo.
Debuxar unha pasada de freada
debaixo da túa saia
coa tinta china duns beizos colectivizados,
pode rematar nun peche por derrubo
deste mercado de excesos.
Hai días querida,
que esperto ao teu carón,
botándote un mundo de menos.
Tuesday, October 5, 2010
DE CADELAS E AQUELAS
A miña aquela paráronselle os "cuartos traseiros" de súpeto e a veterinaria di que non pode garantir, a pesar da súa mocidade-madura, moitas noites de copas polo monte.
Din que temos dúas semanas para intentar autodeterminarnos, e nos despois dun ano, aínda autonómicos.
Mentres agardamos polo efecto da farmacia ou , se sae ou non o as na quinta carta , lemos a Ferrín, escoitamos a Marful e bebemos viño.
Fora chove.
Monday, October 4, 2010
La última enfermedad, de Alice Neel
Una anciana de aspecto triste y cansado, vestida con un batín a cuadros, mira desde el lienzo con una mezcla de orgullo y resignación. Este retrato directo y emotivo es de la madre de Neel, enferma desde hacía tiempo y a quien sólo quedaban unos meses de vida. Neel cuidó de su madre durante la enfermedad y al principio fue reacia a exhibir este retrato tan personal. De hecho, gran parte de la obra de Neel muestra una conmovedora intimidad con el motivo. Nacida en Pensilvania, Neel pasó la mayor parte de su vida en Nueva York, donde pintó una amplia gama de retratos, desde personajes de la alta sociedad a miembros de la comunidad hispana de Harlem. De origen humilde, se vio obligada a trabajar como funcionaria para ayudar a su familia, al tiempo que estudiaba arte en clases nocturnas, siguiendo su ambición de ser pintora. Su estilo realista, que es típicamente norteamericano en su severa crudeza, refleja las privaciones de la vida y de la forma de vida urbana.- De El ABC del arte del siglo XX (Phaidon, 1999)
Sunday, October 3, 2010
DE CORPOS E AUGAS
Ao teu corpo espido,
séntalle ben un Domingo de Choiva
mentres as rúas da vella naufragan
pechando as portas de emerxencia e as beatas,
acoden a catedral en gamela
con tres pecados de saldo.
O teu corpo preso da cicloxénese,
sabe a chocolante con churros





