Saturday, March 27, 2010

DICTADURAS


Cando non estás, atoparte vivindo no acorde dunha canción
non deixa de ser, unha tiranía musicada.



Onte Mr Gonzalez estivo na Coruña e non fumos quen de conculcar a tradición de escoitalo.

CaRa A "Kamikazes Enamorados"-Quique Gonzalez

Alexander Trocchi y la Internacional Situacionista


Durante un tiempo, Tocchi fue íntimo amigo de Guy Debord, tanto desde el punto de vista intelectual como personal. Debord había quedado completamente fascinadp por la idea desplegada por éste en su texto La invisible insurrección de un millón de mentes acerca de un gran ejército en estado de incubación, aunque latente y dispuesto al ataque, perfeccionando el definitivo asalto a la sociedad de clases. Aquello conectaba con las ideas de subversión total de la vida y del arte defendidas por la Internacional Situacionista, unas ideas que decían estar ya (de una forma o de otra) en la mente del proletariado europeo, pero que había que visibilizarlas, exponerlas en la práctica, probar su eficacia transformadora. Para Trocchi, la violencia de los estudiantes, de los negros de los guetos americanos, de los teddy boys era "una consecuencia directa de la alienación del hombre desde su propio ser a consecuencia de la Revolución Industrial", toda vez que "el hombre ha olvidado cómo jugar". Era la moderna teoría revolucionaria adaptada a los tiempos que corrían y ante el triunfo, por el momento y hasta el día de hoy, de una sociedad espectacular mortalmente nociva. Del mismo modo, ambos compartieron durante un tiempo su pasión por una vida de continuos excesos con el alcohol. De hecho, Trocchi fue detenido en Estados Unidos por posesión y supuesto tráfico de drogas cuando se dirigía a comprar heroína. Este hecho motivo un comunicado oficial de absoluto apoyo a Trocchi suscrito por la totalidad de la Internacional Situacionista y en donde se llegó a afirmar que aquel individuo, que fuera conocido como el "Borroughs escocés", era "sin duda el artista más creativo e inteligente de la Inglaterra de hoy".

El texto ha sido extraído del divertidísimo libro The King Mob. Nosotros, el Partido del Diablo, que edita La Felguera y coodina Servando Rocha.

Thursday, March 18, 2010

BEST-SELLER

O´Miro

Hai un corazón agochado nun naipe que obriga a perder aquelo que un non ten mentres a cidade pasa a ritmo de xoves, deixando restos de derrotas nos teus silencios e unha recua de portas batidas na fuxida.
Teño un motor que dispara frases perdidas en cada garito, fillas dun fígado novelado por entregas que vende paloma nun quiosco-carniceria. Teño moitas ganas de nada e o teu sabor arrastrado no licor café dun best-seller degustativo.
Son aquel que molla a tristura nun sorriso inventado pra cada noite.


Ca-ra A "En el disparadero-Quique Gonzalez"

Sunday, March 14, 2010

Quico Sabaté cabalga de nuevo



Cincuenta y una entradas en transhistoria, madre mía, y yo que pensaba que esto se me iba a caer de las manos... ¡Aúpa ahí! ¡Mi pequeño contenedor de ideas! Por ejemplo, la que me lleva del periódico de febrero del sindicato al cincuenta aniversario de la muerte de Quico Sabaté, el guerrillero antifranquista con más clase que conozco (porque sí, porque un muerto puede tener clase también).

Quico Sabaté, miembro de los grupos de autodefensa confederales. Hombre de acción que, una vez que los franquistas se salieron con la suya, decidió tirarse al monte para seguir luchando contra ellos. Aunque el monte de Quico fue la ciudad. Porque la guerrilla urbana antifranquista es anarquista. Formada por hombres como Sabaté o Facerías, que cruzaron la frontera una y mil veces para conseguir fondos que sirvieran de ayuda a los presos, a la organización. Que cruzaron la frontera para panfletear las calles de Barcelona en los años de hierro de los primeros cuarenta, llamando permanentemente a la insurrección (contra los consejos de los propios hombres de poder del exilio cenetista, contra la lógica de los que decían que no se podía hacer nada, contra todo y contra todos).

Quico Sabaté, desde aquí mucho más que lo que decía al principio (eso de que era un hombre de acción...). Desde aquí un hombre con coraje, incansable, noble y disciplinado. Desde aquí un hombre incansable en la lucha contra el fascismo que lo pagó bien caro, que acabó de la única manera que a él se le antojaría digna. Mucho más que un hombre de los que empuñaban la star, digo.

Volvemos a Jaén. Un día vi a una chica leyendo un libro que yo había leído unos meses antes. Entonces me pregunté qué demonios hacía una rubia leyendo una biografía sobre Quico Sabaté en un autobús urbano de Jaén... Recuerdo que me sentí irremediablemente feliz, reconciliado con la vida misma, sin saber demasiado bien por qué. También recuerdo que antes de bajarme me quité una chapa de la anarcosindical y se la regalé. Creo que le dije toma, una chapa de las que llevaría Quico. Luego me arrepentí de haberle dicho eso, pero no se me borró la sonrisa. Imposible, era demasiado feliz entonces. Sigues vivo, lo pensé como lo pienso ahora, y me lo dije a mí como si dijera lo que no tenía discusión alguna: que Quico sigue vivo, que sigue cabalgando por las calles de Barcelona, su fantasma, junto a todos los que le recordamos. Para siempre.

Wednesday, March 10, 2010

El origen de la familia, la propiedad privada y el Estado, de Friedrich Engels

En el antiguo hogar comunista, que comprendía numerosas parejas conyugales con sus hijos, la dirección del hogar, confiada a las mujeres, era también una industria socialmente tan necesaria como el cuidado de proporcionar los víveres, cuidado que se confió a los hombres. Las cosas cambiaron con la familia patriarcal y aún más con la familia individual monogámica. El gobierno del hogar perdió su carácter público. La sociedad ya no tuvo nada que ver con ello. El gobierno del hogar se transformó en "servicio privado"; la mujer se convirtió en la criada principal, sin tomar ya parte en la producción social. Sólo la gran industria de nuestros días le ha abierto de nuevo -aunque sólo a la proletaria- el camino de la producción social.

500 (imos vellos...)

Hoxe facemos cincocentas entradas de letras neste recuncho e dentro de dous meses, catro anos. Por estas lerias, o papel pinta canas e este servidor, aforrou unha viaxe en terapias e colleulle gusto a macelar con tinta as pantasmas. Non estou disposto a fechar a fiestra máis si teño propósito de emenda de enlentecer as visitas por aquí. Preciso, buscarlle un sentido a todo o escrito, peneirar os teus bicos, mercar un mirador con vistas, despintar a mercromina das feridas, mirar polo retrovisor da túa pel e camiñar de vagar polos carreiros cunha bagaxe do que pretendín decir, se algunha vez quixen decir algo.
Moito obrigado a todas e todos os que nalgún intre visitáchedes esta casa.
Mirámonos nos bares (e tamén por estas lerias).



Wednesday, March 3, 2010

SEMÁFOROS


Agora que vimos de asinar un empate na dor recíproca,a cidade ule a desodorante roll-on pola mañán e os irmáns emborrallan as mans cun bo facer de tinta e derrotas.
Hoxe Compostela troca bulas papais por licor café mentres as lolitas,invisten nun sprint en pasos de cebra e bonecos vermellos de rúas estreitas ateigadas de policías locais, que agardan pola chegada do Bieito salvador.
Hoxe estou de volta do inferno despois de mollar as cinsas co mar do norte e aprender, que non hai mal que 100 anos dure nin sorrisos repetidos nos beizos da vida.

A Franético por voltar,ás derrotas recíprocas libertarias e a Llamaradas (el sabe porqué).


CA-Ra Z "Te vi-A.Calamaro"