ANIVERSARIO

Teño uns dedos insubmisos que disparan letras dende fai 2 anos nestas lerias, unha filipa acubillada entre a sístole e a diástole dunha arritmia, un fígado no tendal dos que mollamos as angurias no altar de calquera garito mentres consagramos as hostias, un Franético from hell que tece fíos invisibles a falta de cartafoles de silencio onde agochar a súa arte, 283 textos putativos que naceron da necesidade de ser mirados en roupa interior, un pai de Leo que exorcita cómputos de pantasmas coa colaboración dun percebeiro do roncudo, ducias de sons pendurados duns zapatos que bailan en paso curto, unha selva de Esmelle onde se agochan extranos, pícaras e Rosas mentres agardan por Godot no medio da brétema, varias fuxidas radiografadas con cámaras de tinta, unha doutora en excedencia que sana besbellas editoras, un sempre consentido co ritmo do teu corpo, un clube de musas calamarianas,unha princesa do morrazo que vive en terras de Hamlet e dona Rifo, a tolemia de Noa que levo por pucho a falta de radicais libres, unha caterva de Llamaradas, Miguelitos,Sabelas, Anxos, Xelitos, Eds, Marcis, Morris e tamén, unha amnesia que non se esquece das donas e os cabaleiros que non aparecen nos créditos mais viven , nun apartamento con vistas ao subconsciente.
Pasan os anos e aferrúxanse as verbas e aínda que NON será este aniversario a miña tarxeta de despedida, teño intención de ser estes meses que entran un pouco-bastante mais preguiceiro nas visitas e os escritos ,debido a necesidade de canalizar enerxias noutras follas en branco.
Mirámonos nos bares e por suposto nestas lerias.
Longa vida ao rei sen coroa, Bicos e LK!

ATERRAXE

Compostela ule a pneumáticos gastados por uns freos de disco mentres a lúa exerce de luces de neon, buscándolle as sombras á noite e os garitos.Regreso cos zapatos con restos da vella, medindo os excesos, fuxindo da madrugada que empresta moito de nada. O presente é unha historia repetida sen troco de guión que busca acubillo no jet lag solidario e compartido de Filipa.

COME BACK

Aproveito as derradeiras horas porteñas atopando tesouros cuns zapatos disneicos, esgotando defensas con enerxias cativas, atracando bancos de música e percorrendo o corpo deste lugar coa ansiedade de saber que non e meu. Bos Aires e moitas cidades nunha, o soño de calquer polígamo vocacional que percorre miles de kilómetros pra fitar con distintas lentes os mesmos edificios. Corrientes, Av de Maio, 9 de Xullo, San Telmo, Palermo Vello, o Hotel Castelar, A libreria do Colexio, Recoletta, O Tortoni, Gran Rex, A Boca, As nais, Luna Park, Porto Madero, o Clarín, o café Breogán... quixeron ser por uns días Madrid, A Habana, Nápoles, Roma, Brooklyn e Galiza. Inicio pois o regreso coas primeiras horas de mañán, buscándolle as costas a luz do día, transpirando a xinebra que non fun quen de metabolizar e demandando sustancias legalizadas pola industria farmaceútica pra combatir , un catarro froito do excedido e mais dunha ducia de horas por riba do mar.

Mirámonos nos garitos da vella Compostela, donas e cabaleiros, alí onde a luz esta distorsionada polos anacos de xeo que refrixeran as brasas do mal vivir. Bicos, apertas a todos e a todas e moito moito LK.

Adicado esta serie ao meu irmán Franético que foi consentido coa súa solicitude de crónica diaria porteña.

EMOCIÓNS

Santi leva catro días traballando de barman na barra do hotel. A súa inexperiencia en localizar os tipos de ron e a miña permeabilidade pra trocar de opinión, provocaron unha complicidade entre nos que cada noite escenifícase, coa elaboración dun gin e a recomendación dos mellores locais onde preparan esa bebida traidora que as veces pasa por dixestiva.

O deficit de radón (que non de enol) foi o que causou que hoxe dera co meu camiñar sen premeditación nas portas do centro galego de Bos Aires e debo confesarlles donas e cabaleiros, que arrastrando os meus pes polas súas dependencias sanitarias e mirando aos ausentes ( Daniel e Rosalia) e aos presentes (porteños pangalaicos) , a musculatura do meu bobo latexou rítmica e cun aceno de emoción, lonxe das taquicardias que malgastan os meus espertares.

Hoxe perdinme pois na historia e as rúas, escoitando música arxentina e compartindo dun xeito virtual o paseo con Xelito, amigo e compañeiro calamariano honestamente brutal que tamén vive e traballa lonxe da república do pulpo e o LK. Adicadas quedan estas verbas pra el, a miles de kilómetros mais con verdadeira vocación de avión de papel de tinta.

REPUBLICÁN (e boquero)

Atopo unha república pra exiliarme no barrio de San Telmo, sitio distinto pra gastar os pes e tamén as mañáns do domingo mentres busco nas tendas de vello, os restos dos meus excesos que espertan a prezo de saldo.A cidade decide emprestarme un anaco de lourenzo neste outono porteño, aloumiñando o meu camiñar por rúas que estimulan o meu fitar sen necesidades aditivas.Hoxe entrégome pois sen condicións a este lugar do mundo, presa do meu si facil, a miña permeabilidade existencial e a larpeirada de postre que tiven ao rematar o día na Boca.Cando quede pouco pra asinar a derrota pido aos meus amigos que pinten o meu sorriso coas cores deste barrio obreiro e policromático no que un quere ser por momentos Diego, Ernesto, Palermo ou Román.

Cando un viaxa,viaxa cos seus e debo confesarlles donas e cabaleiros que hoxe parolei a esgalla co Morris,coa Sabela,co Franético e tamén co George...a eles adico pois estes fotogramas feitos coa tinta do calamar.

CODICIA

Gosto do Mamet porteño como gosto... dos teus ollos que miran sen rebaixas, dos teus bicos de primeira man, do que emprestas e nunca che sobra, do libro de reclamacións que sempre tes cheo de páxinas en branco. Os comercios de Bos Aires demandan traballadores a full time mentres eu arrastro os pes pensando unha exclusividade no teu colchón e buscando, con pouco éxito, o comedor piquetero de Andrelo en Puerto Madero. Remato o día, investindo nos gings deste hotel decadente habitado durante meses por Lorca en Bos Aires, paso previo, pra completar o catálogo de "gostos" que levan o teu nome.

PORTEÑO

Na procura de Arturo Cuadrado adéntrome no Tortoni mentres sindicalistas do CTA colapsan a avenida do 9 de Xullo esixindo dereitos e reparto da riqueza. Na procura de Arturo atopo a Blanco Amor e tamén un gran ron cola remexido coa historia e un visionado do Clarín. Babasónicos e Os Cafres presentan novos traballos mentres Cristinita K, bótalle un pulso aos productores do agro que ameazan con novas movilizacións o 25 de Maio.

Ismael canta no Gran Rex mentres na rúa venden a dous pesos os seus cancioneiros. A noite sabe a bife, quilmes , Ging , cartoneros e minas que mueven la cola como nadie mentres "te sellan un sello". A primeira noite porteña e unha dama decadente de boa familia que nunca perderá un toque elegante e distinguido.

Esperto cos bicos pangalaicos de Filipa recen aterrada...sirvan estas verbas como aportación torreiriana albiceleste ao Día das Nosas Letras.

NA BÚSQUEDA (da noite)

Franético esixe crónica diaria e eu que son ben mandado, bótolle un pulso ao jet lag e ao meu corpo canso pra disparar verbas de fogueo e marcarlle ao meu irmán no esquelete da cidade, as coordenadas onde apouso os meus restos (por se se anima). Bos Aires recíbeme co mencer, despois de viaxar na búsqueda dunha noite diluida na botella de ron emprestada por unha magnífica azafata. Faino, coa indiferencia de calquer persoa que non agarda nada dun mentres eu acubíllome en cada recuncho das súas rúas intentando mirar debaixo de todas as súas saias.

Hoxe son un rapaz cos ollos grandes que pinta ao carón da praza de Maio a chegada a este recuncho desexado mentres agardo , coma un cadelo solitario, pola aterraxe dentro dun dia da Filipa.

*Adicado este post a todos e a todas que temedes pola miña existencia porteña desnortada (e tamen me benqueredes). Bicos, apertas, mate e LK (menuda mestura).

DOCE (de-leite)

Non hai un peso nos petos do gabán e sobran pixamas pra suturar un home a un colchón. Unha vez que un e socio de honra do club dos consentidos da vida e atopamos esgotadas as reservas de licor, oxidadas as desbrozadoras dos excesos, anoréxicas as verbas, repetidos os camiñares polo corpo espido da cidade… coido que ven sendo o momento de iniciar unha fuxida, por uns días, a sempre desexada Bos Aires.
Mirámonos con aires porteños donas e cabaleiros.

boomp3.com

CONXUGANDO

EU asubío unha soidade nunha festa onde non falta ninguén.
TI danzas coas túas paixóns perseguindo unha moto trucada .
ELA ten uns ollos grandes onde EL agocharía todos os seus medos.
NOS xogamos a ser un dúo parado tras unha cunca de LK.
VOS agardades por unha pinga de treboada que mude o guión
ELES invisten as súas miserias a prazo fixo sen intereses.

CARGOS (noctámbulos)

Os telegramas da madrugada saben a ron rebaixado cun superávit de xeo que deixa unha soidade anestesiada no padal e unha rúa sen saída. Os bicos non dados cotízanse na bolsa de valores dos garitos, mesturando o anverso e o reverso dun fato de peles que demandan caricias mudas. As panaderías preparan o pan co que matarán a semana, os príncipes que non teñen nin lei nin reino. As rúas da vella son unha autoestrada que remata nun colchón, onde ti sabes a vainilla e mañá mentres eu arrastro , unha noite de condena.

boomp3.com

1º MAIO

Os bombeiros apagan o lume dun apartamento sen habitat, coa choiva dun mes de Abril importada neste 1º de Maio onde os lemas sindicais mestúranse coa ascensión do salvador e os concertos de música patrocinados por Coca Cola. Os universitarios practican puenting no tren do amencer pintando unha Compostela valeira de lolitas, aspirantes a licenciado vidriera, psicodramas,testosterona e rimel.

Hoxe espertei cunha diapositiva do teu corpo espido no maxín e debo confesarlle querida, que camiñar cunha erección pola cidade as veces, resulta francamente incómodo e pouco elegante.

*Foto por cortesia de Eva Wein