SENSACIÓNS

Okupa, como un destacamento Ianki na Estaca de Bares, invisto as horas mortas en marcar os límites do teu corpo coas miñas pegadas de explorador canso.

Incompleto, como unha moeda de 10 céntimos nunha tragaperras de Burela, ao carón do hostal Luzern onde venden bicos salgados as que non teñen nada que perder cando chega a madrugada.

Reincidente, como a tose da camareira que serve ron a deshora a un poeta de saldo con pouca tinta no peito e moitos kilómetros por diante.

Importado, como a Mariña lucense que aloumiña o meu fitar, como os Non que emprestas cando xa estas cansa de malgastar os Si.

Foto P.Torreira .

boomp3.com

SERRA-LHE AI!!!

P.Torreira

Onte, naquel aserradoiro da Mariña, non quedou tronco de eucalipto nin fígado graxo inmune a tanto bo facer dos que por alí pasaron. As veces, certo ar, enche os pulmóns de sorrisos existenciais.

CATÁLOGO (de bicos)

Bicos caninos,con vocación de aspiradora de tristuras, aburridos, beatos, con data de caducidade, herdados , con xustificante, lixeiros de conciencia, frívolos, confundidos, egoístas, linguais, de ollos abertos, húmidos, de ollos pechados.
Bicos que valen unha vida, destilería de excesos, redentores, inmerecidos, amnésicos, coleccionistas de moitos Non, esquecidos, malgastados, osixenados, metílicos…
avalistas dalgún Si.

boomp3.com

A MEDIDA

Agora é importante,non esquecer os SOÑOS
...ainda que sexan feitos a medida

Felices e pecaminosas festas donas e cabaleiros

MIRADOIRO

Hoxe son, comandante sen exercito no teu escote abrigado, paquebote que navega o teu corpo sen leis de estranxeiría, vividor das rendas emprestadas ao baixar a garda aquel día no que decidiches, darte unha homenaxe cun talón sen fondos e un sorriso.

Agora que ninguén quere xogar a perdelo todo polo simple pracer de xogar, ti buscas algunha verdade nas miñas verbas que calan , a folla de ruta dun desnortado.
Marcamos 23 graos no termóstato, o resto, poñémolo nos. A choiva esvara pola cristaleira da habitación fitando a luz da farola nas túas costas, os veciños rifan, os seus nenos tapan as ourellas pra non escoitar os berros, os tabiques filtran os programas da televisión, as horas pérdense entre sábanas gastadas.
Hoxe son, as vinte persoas que fun antes, cociñeiro sen sal dos teus excesos, pirata sen barco, efecto secundario…coleccionista de fotogramas fixos alugados no mirador do meu pasado.

Audios no debe

boomp3.com

boomp3.com

AUSENCIAS (Frias)

A cidade viste unha climatoloxía nórdica pintándose socialdemócrata en atardeceres con bufandas e lourenzos insubmisos aos paraugas. A vella é un catálogo de anuncios que buscan chico para recado e convidan ao seu alcalde a copas a falta de revolucións. Penso nos amigos ausentes e nas gaivotas que graxan o mar a 40 km mentres arrastro uns pes constipados coa brúxula duns ollos entornados pola luz, evidentemente miopes.
Medio billete de 2000 busca a súa metade na cristaleira do Modus, os locais arrecenden a chocolate quente con nata, os ecos do concerto do venres na Coruña xogan a gramola nos meus miolos, os teus bicos prometidos veñen de camiño dende San Estevo e as luces que asubían polas fiestras , danlle a benvida a chegada da noite.
Hoxe son un compendio de ausencias nunha Compostela a baixo cero , onde faltan os meus.

Adicado a Llamaradas por seguir exercendo de irmán ,a 600 Km

CÍRCULO (Fechado)

Fúrtolle os minutos ás horas pra vomitar unhas verbas que viven de okupas no meu maxín. Elas non teñen a culpa da vida moderna que non nos deixa nin respirar pra coller aire. Elas non entenden de presas que levan a ningures. As veces pregúntome porque non deixo estas lerias convertidas nunha chousa, se xa deron todo o que tiñan que dar de si. As veces pregúntome porque preciso deste catálogo de fotogramas que ordenan e invisten en aforros terapéuticos e tarxetas de ramos sen flores.
Mais hoxe non quería falar de psicólogos de folla branca, nin do rápido que marcha o mundo sen sinalarnos a porta de emerxencia. Tampouco pretendía amagar coa nada de nada, nin pintar as túas medias de diferentes cores antes de arrincarchas e moito menos , interrogarme en como pasar do teu sorriso a un bico.
Hoxe só pretendía saber porque gasto as horas de sono escribindo os motivos que me levan a non poder deixar de escribir…e non teño resposta.

Pd:Non me esquenzo dos escritos musicados

PARECIDOS

Nin eu son Bogart nin Aveiro é Venecia pero camiñando coa miña ben polas súas rúas entre cuncas de vinho verde, bicos e sorrisos...todo é posible.
Que ben se está cando se está, lonxe de todo, na compaña da Bacall.

ROBINSON

Ela canta no interior dun carro marca Renault unha canción de Robe como se lle fora a vida nelo. Convírtese sen sabelo, na diva dun atasco compostelán que non entende de trocos climáticos. Pasando ao seu carón, camiño pola beirarrúa da cidade como se dun cazador furtivo sen balas se tratase. Sen destino nin compás, amagando e non pegando, aprazando o combate polo título na categoría de veteranos, xogo a ser boquilla sen filtro, carreira nas túas medias, trobador ao por menor, inversor da derradeira, debedor de guerras, auditor do teu lado negado, xogador de farol, Robinson mesetario.

AMIZADE (Terapeútica)

Ando cos pneumáticos lambidos como zapatillas dunha bailarina de ballet por unha estrada que remata nunha rúa sen saída. Sempre gustei de esvarar na compaña da choiva ou da xeada do amencer e nos tempos que corren, non ía a ser menos. Decembro preséntase sen pedir permiso nin ser convidado ofertando un pack de turróns variados con boneca cagona engadida que ninguén pode rexeitar. O Nadal quece pola banda a súa musculatura atrofiada mentres ensaia formulas de permeabilidade emocional que invistan en fraternidade, cava, lembranzas, ausencias, amores, amigos, familia, chamadas, debilidades, presentes e bicos.
Penso en todo isto mentres agardo na estación pola chegada do irmán, sustento existencial pra mesturar conversa , ron e amizade nun local da vella Compostela .
Afirma Franético coa risa do Morris de fondo e as ausencias presentes do Xelito e Llamaradas, que hai mulleres tan fermosas que salpican cando pasan, que xa perdemos a batalla da primeira vez, que tivo que calar anos pra ter algo que dicir…
A noite,na compaña dos meus co reloxo en folga, non é noite,é unha regalía.