ANTOLLOS (de Sábado)

Aposto na derrota de amores que non desgravan
mentres agardo na estación por un tren sen destino
que xogue a perderse no teu corpo sen paradas.
Hoxe tomaría un café con Llamaradas no Palentino
coa foto de Andrelo entre bocatas de calamares
e un plano fixo desta nosa vida que pinta enrugas.

A choiva hidrata a pedra dunha cidade en camiseta
que agarda polos universitarios made in botellón
de onde sempre,agromará un poeta.
Hoxe queimaría asfalto nun carro co Franético
buscándolle a medida aos noso excesos pacíficos
que tan só deixan, marcas nestes nosos corpos cansos.

A saia curta que levas é un atentado contra os que
intentamos manter a calma en momentos difíciles
insubmisos ao minifundio que agochas debaixo da roupa.
Hoxe cantaría con disfonía autoimposta o blues
dos que sempre xogamos a empatar cando o
gardamallas rival,anda de viños pola vella.

Os nenos invisten nos pesarios das mochilas cargadas
con vellos libros que estrean fotos novas
coas mesmas mentiras de sempre.
Hoxe gustaría de ser aqueles outros que fun
cando aínda non tiña tinta nos dedos e portaba,
un fato de ilusións enlatadas elegantemente…
co teu sorriso.

RESCATE

Teño unha mina na tinta deste teclado de extrarradio impropia deste outono, unha promesa de novela que cheira a escusa resesa, un Franético irmán que prepara con Eva Wein fuxida ao Nepal (1) e unha bolsa de verbas conxeladas pra unha muller fermosa da terra da chispa, que está parada na tormenta deste mundo no que “pides traballo e che dan kalimotxo”(2).
Lévame pois miña ben a Perito Moreno (3) nun secuestro express sen violencia, antídoto contra a loita do cotiá que sabe a corte de mangas sen axuste de contas.
Bícame ti (si ti), sobre o catálogo dos meus pecados ganados a pulso,eximente de condenas que rematan co aburrimento dun ateo desnortado.

(1) Certo

(2) Pintada que había no Campus Sur fai anos
(3) Desexo

RADIOGRAFIA (estacional)

Hai un currículum vitae sen sombreiro que perde gasolina polos baretos , un sorriso oxidado que asubía unha canción cando ensina os dentes e unhas bragas negras de encaixe que ondean na tv do cuarto, onde as veces dormes.
Hai un outono repetido coas mesmas follas que visten de alfombras as rúas , un momento de dubida entre calada e calada contemplativa e un partido de rugby Irlanda-Georgia nun Irish pub, rexentado por ecuatorianas.
Hai unha rapaza pegada a un bote de colonia que empresta un fitar, un bico que chega a destempo sorprendéndome espido na rúa e unha volta ao licor café que inviste nas pupilas, dos que nunca descansan.
Mesturo verbas a piques de buscar a luz da noite pola vella de Compostela que troca de estación, nas horas mortas que pintan de grises ,a túa ausencia.

POST (de coartada)

Hoxe vou a escribir un post como coartada
pra subir polas túas pernas sen acta de rendición
nin salvoconduto, a ese lugar do que gusto.
Hoxe son un mercenario das letras
que toca un blues con déficit de notas
no medio dunha praza de pedra , onde reinas ti.
Nunca sei o que se agocha detrás dunha curva
por iso acelero cando estou dentro dela
aplicando a física que aprendín na escola.

Hoxe vou ser todo aquilo que quixen ser
cando te mirei naquel local enchido de xente
e non tiven dubidas de ser traizoado pola miopía.
Hoxe fago cola cun ging tonic por entrada
pra gañar valor no ceo aberto do teu leito
onde perdo cada noite unha batalla de bicos.
Nunca sei o que se agocha detrás dunha porta
por iso sempre levo unha chave mestra
pra fecharme contigo dentro, si estas ti detrás dela.

LEMBRANZAS (Calamarianas)

Mesturo a lingua propia e popular cun txacoli frío importado de Euskadi cando a cidade durme.
Andrelo sabe a Xelito, Franético , Anxo, amores ao peso, estradas sen destino, Ed, Llamaradas e a todo o perdido sen fondo.
Hoxe teño, mentres Filipa intima con morfeo, un fato de magdalenas de Proust molladas no Licor Café das lembranzas.
Mirámonos na casa de abaixo.

McKENZIE

Mckenzie ten un fitar azul a xogo coa súa curiosidade pola vida e o seu desexo de querer ser algo do que a meirande parte do pais fuxe (galego de Cork).El, que pinta un irlandés desnortado en Compostela, fala do picante dos pementos de Padrón en Setembro mentres elabora un carallo a xogo coa súa queixa e o libro de Rivas que presentará en Dublín a finais de mes.
Mckenzie e unha das tantas regalías do Morris que che arrinca un sorriso parado na tormenta mentres aprendes entre botella de viño e viño que a vida por decreto e moito mais aburrida que na improvisación.
O Morris sabe, que o tempo non sempre sobra nesta carreira diaria así que aproveita cada minuto que compartimos en aloumiñar as miñas esquinas, motivo mais que suficiente, para gardarlle lei cando todo pase (para ben) nunha viaxe prometida a Amsterdam, na compaña de Franético.
Mentres tanto e con tantos , pasa a noite, cun bico no debe da túa ausencia.

DOOR IN THE FLOOR

Pasan as horas cun aprazamento de bicos sobre a túa pálida pel
nun apartamento aloumiñado polo sol importado dun verán ausente.
Teño unha tarefa pendente de nunca máis a máis alá mesturada
entre cuncas de café, discos e restos de cinza.
Percorro as habitacións como un camión sen Deus Diante nin padriño buscando un fuchanco onde agocharme como Jeff Bridges sen rubia nun campo de batalla que non entende, de bandeiras brancas nin piratas mentres queden botellas de ron e falte o novo de Andrés e Quique.
Pago ao contado por un secuestro violento sen resistencia,
prometo Síndrome de Estocolmo sincero,
teño un si fácil,
ven.

AO LONXE

Son un todo a cen de saldo, un si en liberdade condicional, un fotograma conxelado no gran sol, unha alevosia mollada en licor café,un exceso estético con protector gástrico,un serio cun sorriso emprestado, unha bicicleta sen dirección asistida, un mirón por horas, un propietario do alleo… e ti sempre,ao lonxe.

DAR

Na cidade acubillase o teu fitar de nena curiosa
recen chegada de ningures con gañas de todo.
Os que pisan o millo mentres viven mortos,
son maioría absoluta patrocinados pola Santa Compaña
dos que perderon a bolsa nunha partida de truco.
A carón do Atlántico de pedra,os medos sen laceiros
mestúranse co garrafón insubmiso a túa ausencia ,
que non entende,a que ule Compostela en Setembro.
Okupo por horas un anaco de pedra con mesa,
dereito adquirido dos que nunca volvemos
porque sempre estamos,agardando polo que das.