CAFÉ (de pota)

Hoxe busquei 100 gramos de verdade debaixo do teu peito
nun curso de aturuxos impartido polo mal de altura
dos que perderon pe apostando a cabalo perdedor
sen cartos.

Dos teus beizos agroman sorrisos con restos de café de pota
insubmisos a bicos mal dados en garitos de saldo
ateigados de guiris que gastan o carpe diem
sen protector solar.

A cidade latexa cun ritmo que empeza cos teus non
e remata na primeira barra que visito dende onte
porque ela sabe ou sospeita que o meu si fácil
sempre ten sede.

Teño un paquebote na rúa preparado pra conquistar
neste mar de pedra
todo o perdido.

TEMPO (morto)

Xoan Soler

Teño un inventario estival que non acredita no glamour con déficit de calorías e exceso de parvidez así que hoxe propoño transportar ao punto limpo mais cercano unha saca de voluminosos vitais que teñen alicatado o meu cuore cunha enchenta de silicona e pinta beizos.
Agora que a cidade vomita a resaca desta esquizofrenia colectiva que mestura igrexa, patria, guiris, recepcións, encarapuchados, ofrendas, festigal, the ellas, irmandiños, mantillas girls e tiraboleiros ao por maior valoro a posibilidade de exiliarme coas lembranzas e utopías na compaña dos meus que un día soñaron nun país distinto.
Quero que saibas miña ben, que o mellor lugar pra mirar os lumes do apóstolo e aquel onde agochas o que a túa roupa camufla.

AUSENCIAS

Tes que saber que as veces o fácil convértese nunha misión imposible e iso explica que hoxe , que tiña ganas de refuxiarme no teu corpo, este aquí parado nun apartamento equidistante coa nada xogando a escribir a crónica das horas lentas da noite.
Esta pose de escritor de ratos libres non me renta a ganancia de encher papeis en branco coa ausencia dos teus bicos.

ANDRELO

Mañá voute ir a ver xa que ti tes unha importante participación na banda sonora da miña chousa vital. Andrés,a túa música ten sido un recurso pra o cante en noites insomnes na compaña de Xelito e Franético , un punto de inflexión made in Honestidade brutal e un antídoto contra o mal corpo dunha pasada de freada do mal vivir.Eu,que son moi fiel coas miñas debilidades, téñoche reservado un abono en tribuna no meu santuario musical particular que inviste en paganismos,road movies e rock and roll.

GATOS

Hoxe,como non estás xogarei a imaxinarte porque ti xa sabes que son un consentido con exceso de vicio.Agora que aínda non cuantifiquei a túa ausencia é cando falo de farol mais sei que cando a abstinencia chegue,voltarei a xogar con todas as cartas marcadas que nos deixamos na pel durante moitas tardes .
Hoxe, antes de perderme, bícasme a fronte como fianza de todo o rococó que nos vestiu o corpo, e as nosas pegadas alóxanse intentando non esvarar cos charcos das mentiras que as veces nos contamos.
Agora que somos dous gatos sen oficio ,tan só nos queda o beneficio da dúbida que non inviste nas urxencias e na profilaxe desta vida moderna.

EVAWEIN

P.Torreira

Escoita loira,o de onte foi un disparo sen balas de fogueo ao castelo das emocións.
Ti xa sabes , que hai presentes e presentes e agora xa sei como é o caviar ruso.
Permíteme pois a licenza de emprestarte unhas letras pola aperta concedida e dada en forma de libro, lembranzas e cores.Pra ti, editora e fotógrafa dunha edición limitada case onanista de consumo propio que recolle en papel o escrito durante un ano nestas lerias e no garito de Franético.
Evawein, pra nos sempre serás a que danza mentres camiña e pra o meu irmán barbado o todo que enche con bicos o baleiro co paso dos anos. Concédeme pois hoxe a posibilidade de deslindarte cunha encomenda …que sexas a Bernstain deste Salieri de saldo!.

ANTOLLO

-Agora que teño repentinos ataques de melancolía sen un exceso previo que os xustifique valoro a posibilidade de levantar o pe censor do freo pra investir nas sombras que agochas debaixo da túa saia.
-Un corazón si se rouba e pra coidalo e ti Torreira, estás xa maior pra ámbalas dúas cousas.

KUALA LUMPUR

Nada se me perdeu en Kuala Lumpur mais remato todas as noites pedíndoche que me leves aló cando ti sabes de sobra que sempre quixen fuxir a Perito Moreno.
Camiño a cidade cuns pantalóns con dúas tallas de mais apostando por unha liberdade de movementos interior que contrarreste este espírito contraditorio alicatado polo día a día.
Os teus ollos espertan secuestrados polo rimel que non entende de fronteiras periorbiculares mentres eu preparo un café cargado enchendo de Domingo este refuxio atómico contra o mal de aire.Fágome forte reinando no teu colchón diúrno,erguendo unha bandeira policromática feita cos restos da túa roupa interior espallada pola madeira do chan.
Hoxe exíliome no espazo aéreo das túas cadeiras sen permiso de voo e cuns pesarios nas pálpebras propias de aquel que sempre pintou coa vertixe os seus medos e desexos ,que non pasan por Kuala Lumpur.

MADRUGAGA

Prometinche un rock and roll nun hotel con vistas e unha novela adicada tan só a ti despois da terceira copa.Debes saber,que teño un eximente co paso dos anos e un aumento do escepticismo que non entende de apostas a fondo perdido pra fuxir con vos.
Hoxe reservei un garito na vella pra bailar agarrados como se nos fose a vida neso e decateime da miña nula vocación pola danza mentres ti buscabas partenair nun rapazolo con 10 anos menos ca min pero mais musculado.
Fuxo da vella cando os corpos mestúranse sen tratado de rendición.
Hoxe debo recoñecer que noto en falta os teus ollos grandes pra fiscalizar as miñas debilidades.

O CARTAFOL (de emocións)

ELA adícase a fotografar nubes no ceo mentres eu sorpréndome emocionado no seu cartafol cada vez que pinta as imaxes con verbas e sensibilidade.
Pregaríalle unha carta diaria a sabendas que a pedicha non cotiza na súa axenda de encargos a domicilio.
Sirvan estas letras como notario das sensacións que provocan neste servidor algúns dos seus TRABALLOS neste día de resaca melancólica de anchoas ,viño e bicos.

GIN TONIC

Nunca gustei desa lixeira amargura que deixas nos beizos mais onte claudiquei en repetidas ocasión mesturando a música e os amigos coa túa facilidade pra deixarte facer en vaso de trago largo.
Hoxe son todo agás eu,e agora teño que empezar a pagar a taxa de terte coñecido neste affaire enólico que non entende do día despois e as urxencias vitais con data de caducidade.
Foi fermoso mentres durou pero esta relación non ten futuro,nin dereito de roce.