BRINDE

Teño unha debilidade a proba de bomba polos anxos caídos,unha botella de ron por rematar que case remata coa miña persoa onte,unha cámara fotográfica no fitar,un fato de amigos innegociables,unha tristura que abriga elegantemente.
Ando polas rúas de Compostela como o espantallo da señora King,con déficit de bicos e a cama ateigada dos conxelados de Bofrost enrugando a miña pel que xa non ule a ti.
Brindo polos garitos da vella con amigos descoñecidos que buscan amigos descoñecidos nun exercicio de reciprocidade da noite e os seus efectos colaterais.Brindo polos que apostan sempre a cabalo perdedor,polos que regalan sorrisos a fondo perdido,polos que nunca están chegando a...,polos que saben que algún día van morrer e prefiren vivir sen aditivos nen donos,polos escasos sabios.
Neste país de minifundistas emocionais que estudan a monarca de poucos,reivindico o meu ser lisérxico-republicano que tan só se excita coas causas perdidas co paso dos anos.

http://in.solit.us/archives/dcode/9496043679

SONO

Canso xa de sedimentar ausencias cun megáfono disfónico e de presentar convites a bicos renegociados,emprestei a miña enerxia a morfeo,que era pouca e miúda.
Dende este leito agardarei como Onetti pola época de enchentas cun aire interesante de distímico contemporáneo,cobizoso dos amores que se malgastan na cidade…
Teño moito sono.

ESTRELAS

Ánade Rabudo

Teño unhas verbas con exceso de peso e tanta resaca melancólica que prefiro agochalas no faiado para que durman un anaco.As terapias literarias teñen que ter vocación onanista se veñen reviradas demandando un anti-cristo.
Nunca gostei dos efectos colaterais destes dedos que disparan letras buscando un axuste de contas cos meus medos e debilidades.
Nunca aprendín a enlatar a bilis,nin a contar 11 días 11 estrelas para pedir un desexo …xa ven sendo hora.

FRANÉTICO

P.Torreira

Frenético é un Cangués ácrata que vive exiliado no reino de Eva Wein,partenair incondicional do seu sorriso,terapeuta que aloumiña o seu camiñar.
O meu irmán é unha amizade de contrabando,un curso a distancia da vida aprendido ao seu carón,un atardecer na Habana,unha road movie pola peninsula desafiando a Pemán,unha botella con pronóstico reservado,un coctail intravenoso de Waits,Miller ,Bukowski,Berger , Quique,Carver e Andrés.
El, que non precisa de maceración carbónica para ser,tenme ensinado lugares do mundo que nunca pisei,traducido cancións que nunca entendín e mostrado escritores que non habitan na miña biblioteca de mínimos.É a miña leika vital,un nudista en Haparanda,un link por descubrir,un contacontos sen conto,un galego exótico.
O Che en Cuba,Sandokán en Tanger,Jesucristo en Europa,Bin Laden no Nilo... permítanme vostedes esta licencia ganada coas horas vividas ao seu carón mais ...el é o meu Mozart i eu son o seu Salieri*

*en clara referencia a como se define J.Sabina frente ao seu amigo Krahe.

COMUNICABA

P.Torreira

Esperta a miña lingua recuperando os sabores da noite no padal,poñéndolle nome aos excesos,asinando un caderno de vitácora en movimentos circulares.Esperta,temerosa de berrarlle ao resto do corpo ainda na fase REM…AVANTE compañeiro!.
Demando café mentalmente para arrincar un espasmo muscular,para escomenzar outro día,para cumprir co protocolo desta república do cotiá mentras busco na cama o teu corpo entre sábanas mudas,mentras os informativos disparan novas cos mesmos telepredicadores de sempre.
Onte quixen durmir contigo para buscarlle a medida ao teu respirar e presentei unha instancia ao teu sorriso que non entende de binomios compasados nin de distancias.
Onte quixen durmir contigo…facia frio.

http://in.solit.us/archives/dcode/8803114474*

*Cristina Lliso-J.Alvarez-Torreira

TREBOADA

As bágoas da choiva sobre os lentes asociadas coas luces das farolas, deforman o meu ollar pola vella Compostela . Estes dias a cidade é unha mistura de xente sorprendida pola auga e de cidadáns agarrados a un paraugas nunha alongación deses corpos.
O mal tempo é un corrector de desigualdades no cal compartimos molladura o psicotico que fala en alto agarrado a unha litrona nun escaparate, o executivo agresivo que vai a abrir un fondo de risco na súa oficina bancaria, o parado desamparado, a lolita universitaria,o rastras que protexe coa sua chupa a un canciño que non ten nin tres semanas, o vello na ruta dos carajillos,a ludópata que soña coas cores do especial, o vixiante da ORA e eu mesmo que bordeo perigosamente os límites da indefinición.
Pregunto por Noé nunha tenda de todo a cen...ando na procura dun Arca que me alonxe destes ánimos asulagados polo mal tempo e a distancia.

http://in.solit.us/archives/dcode/9659908907 *

*Torreira as 5 da mañán con intoxicación por deficit de sono non seguindo as indicacións do barman e dos seus amigos para que non espantase a clientela

SOÑOS

Dormín un fato de horas enriba dos meus soños e cando espertei, decateime, que estes xa non gustaban da miña persoa.

NOITE

Manchei os beizos co viño para marcarlle o camiño aos teus bicos .
Empresteiche un fígado para depurar o mal de amor.
Atopei unha rosa de plástico emporcallada por outros que xogaban a quererse.
Tomeille as medidas ao colchón que medraba na túa ausencia.
Escribín uns versos* nunha servilleta tisnada co anagrama do mencer…
para ti,que tiñas o fitar perdido naquel Dj que rañaba os discos cunha agulla de alambique.

*sempre cicatricei instalado na dúbida,
cunha tristura insubmisa aos euforizantes.
Os xerentes non entenden destas movidas,
os xerentes non teñen tempo para estar tristes.

TROSMA

P.Torreira

Teño nos miolos un texto arrítmico,unha casa baleira despois de dous dias de troula,un magosto sincopado,una sobredose de amizade,un eterno retorno a realidade,un querer e non poder.Pendurado do teclado,con ganas de mais pero sen ti,busco dividendos existenciais nunha literatura de todo a cen con déficit de inspiración e unhas verbas aferruxadas pola sombra deste luns.

FE

Agora que andamos por estas datas e a matanza do porco tradicional forma parte do maxín da Galiza Canibal dos Resentidos,un cavila no dito popular aplicado a certos humanos mal chamados "porquiños"* sen xenreira mais co desexo de cumprimentación.

De non ser asi,terei que escomenzar a pensar en avisar a Tony Soprano.

*Digo mal chamados porque a comparación e moi ventaxista pra estes individuos

CANCIÓN

A pesar dos anos e das enrugas continuo a ser un sentimental...este é o primeiro sinal que teño de que cheguei a casa

P.Torreira

http://in.solit.us/archives/dcode/903867191*

*Do disco "Cuino y amigos",canta A.Calamaro (colabora Torreira)

THE END

Inicio mañán a volta á Matria coa maleta de cartón enchida de roupa sucia.

Programo regreso desta fuxida de case que dúas semanas verbalizada noutras lerias para vos con espíritu onanista (mancomunemos a literatura e as experiencias!).Voltarei logo a periodicidade distímica destas letras despois de tentar escribir case que todos os días,despois de disparar tantas fotos con vocación de mirón.Collo o meu carro (ou mellor de Filipa) co fígado graso e as mucosas irritadas mais co corazón asulagado de bicos.Iso é gasofa dabondo como para cubrir 600 km a pesar da folga das gasolineiras.Empréstovos as fotos que quedaron en fora de xogo estas xornadas de relatos...a miña Toxo Power,Llamaradas con espíritu paterno hipertrofiado (SON MELLIZOS!) diante dunha tenda de roupa infantil,librerias perdidas de libros desorientados e o barrio das letras.

Grazas a Ed,Llamaradas e Mike Lalín pola amizade emprestada e as copas de mais...

Grazas a Franético por viaxar na distancia como bo irmán.

A vos,por seguirme coa vosa curiosidade a aos que me agardades en Compostela con refuxios nucleares a proba de bombas

E a miña ben,Xun,por aloumiñar con amor a miña loucura desnortada...agárdote en Galiza

ANTÍDOTO

P.Torreira

Coas verbas esgotadas pola presa do texto e a tristura agochada nos osos polo pronto retorno, acudín á "Santeria Milagrosa" en Malasaña na busqueda dun antídoto contra o mal de aire da viaxe de volta.

O encargado,despois de escoitar o fato de contradiccións vitais do meu relatorio, resolveu non ter un bebedizo preciso para a miña problemática contemporánea ...

Tranquilízame saber que no Concello de Santa Comba aínda vive unha vella nonaxenaria que acredita no levantamento da paletilla para os descreidos do paganismo madrileño.

A BOCA DO LOBO

Un debe asumir os riscos cando traspasa a porta da Boca do Lobo i eso foi o que fixen onte na compaña dunha troupe pangalaica-cubano-madrileña comandada polo gurú Mike Lalín.A Boca é unha entrada sin saida ,a isca humana da lúa,un triángulo das bermudas para noctámbulos irreverentes,o backstage dos cantantes d orquesta,un bebedizo de FunKy e Soul,punto de encontro do mellor da cada casa,un aturuxo con disfonia.

Polo escenario do local rexentado por "Javi Comadreja" teñen pasado os que tiñan todo que perder e nada que gañar,faquires da música insubmisos a colutorios mentolados que almorzan con ron e firman co diaño un cheque sen fondos...

Esperto coa espalda de Filipa no horizonte buscando as marcas do lobo na súa pel,o diluvio da noite deu paso aos grises discretos do ceo...este é un domingo de catálogo.

SAN BERNARDINO

P.Torreira

Hoxe Madrid colle no apartamento de Ed no barrio San Bernardino.Hoxe Madrid sabe a arroz con ovos e tomate,á música de Kevin Johansen,aos bicos mineralizados de Filipa,a Annie Hall,a corpos éspidos que se refuxian da choiva e o asfalto nunha cama sen ORA.

Hoxe a gran cidade é unha anécdota malfalada,un exceso innecesario,un dia que agarda pola noite,un organismo descompasado que non entende de tempos mortos.

DESEXO

Torreira

Hoxe esperto coa boca pastosa...a noite foi longa no Galileo Galilei e rematei, catalizado polo ron que todo mistura,mantendo unha conversa agradabel con Mr Quique Gonzalez sobre música e influencias pendurado da barra do local.E por iso que hoxe compre manter a estética e a elegancia na cidade e lembrar o sabio consello do pai que sempre di "Un pola noite pode cometer todos os excesos posibles mais debe saber que ao dia seguinte ten que ser persoa".Con esa vocación enfronto hoxe o dia e co desexo de que o sal saia para todos vos.

O Hostal Breogán forma parte do pasado e agora gasto bicos e sorrisos xunto coa Filipa na casa do meu irmán Ed,unha persoa que traballa,vive e leva o cine nos ollos.

MORAL

P.Torreira *

Nunca fun do clube da moral asi que hoxe mentras gastaba os zapatos pola cidade ,sorprendinme contemplando que a moral non só está a día de hoxe vixente se non que ademais ten unha sensibilidade por descubrir que pode ser ferida.

Ando pois,orfo de sensibilidade moral cun camiñar miudo que me levou na compaña de Filipa a fitar con curiosidade a obra de Gustav Klimt na J.march, por recomendación da miña editora despois de sinalar que a este blog non lle viria mal un pouco de profundidade existencial.

Unha vez na exposición,absorto no Friso de Beethoven , comprobei que a imaxe mais evocadora do mesmo para o meu subconsciente era a figura que encarnaba á Luxuria...

-Gústache Torreira?

-Miña ben,non sei que decir ante tanta fermosa amoralidade...

A choiva sorprende Madrid regalando unha carta da matria que sabe a orballo...hoxe evidentemente,teño un dia raro.

*picar foto para ampliar

INVENTARIO

Llamaradas

Continuo a pasear Madrid con vocación de vendedor de mistos para quencer o teu corazón anarquista e remato despois da parada obrigatoria do Gijón no Café Palentino,local mentado por Rivas nunha das súas novelas e que tamén serviu de refuxio ao mestre Andrelo mentras vomitaba esa pedra de "rojo libanes" musical como é "Honestidad Brutal".

Continuo,na compaña de Llamaradas,galego importado nos Madriles,guía,despois de almorzar no Verín un reconstituinte vital con sabor a casa,despois de actualizar o conta-kilómetros da nosa amizade.

A beleza agóchase tímida no maremoto humano do asfalto e a estabilidade é a prioridade fundamental do meu corpo, mentras percorro as arterias da cidade no lombo da jarita* do meu irmán ao encontro de Filipa**, que chega cansa e cun sorriso nos beizos.

O resto,tan só e consecuencia do adianto horario,da batalla gañada pola noite sobre o día,da falta de licor café,do exceso de ron e tabaco da risa,do meu si barato,da conversa con Tournedo,do teu si desexado...da resaca que emborralla a tintura destas verbas centrípetas.

*moto coa que percorrin unha illa grega,en homenaxe a Jarito de Markaris.

**Filipa=Xun (ou eso coido)