Canso xa de sedimentar ausencias cun megáfono disfónico e de presentar convites a bicos renegociados,emprestei a miña enerxia a morfeo,que era pouca e miúda.Dende este leito agardarei como Onetti pola época de enchentas cun aire interesante de distímico contemporáneo,cobizoso dos amores que se malgastan na cidade…
Teño moito sono.
No comments:
Post a Comment